تنهایی

در این سرای بی کسی کسی به در نمی زند به دشت پر ملال ما پرنده پر نمی زند

دوباره می سازمت

سلام

امروز 89/10/9 بعد از یکسال و 14 روز به وبلاگم سر زدم و خبر برخی از دوستانمو گرفتم و شاید دوباره وبلاگ نویسیو شروع کنم

چه غریبانه تو با یاد وطن مینالی               من چه گویم که غریب است دلم در وطنم

مثل یک جام شرابه

نمی دونی، نمی دونی وقتی چشمات پر خوابه،
                                              به چه رنگه، به چه حاله
                                                                                      مثل یک جام شرابه
نمی دونی ، نمی دونی چه عمیقه ، چه سخنگو مثل اشعار مسیحایی حافظ ،
                                             یه کتابه یه کتابه
                                                                                      مثل یک جام شرابه
نمی دونی ، نمی دونی که چه رنگه ، چه قشنگه ، رنگ آفتاب بهاره ،
                                            مثل یک جام بلوره شایدم چشمه ی نوره
                                                                                      مثل یک جام شرابه

نمی دونی که دل من توی اون چشمای شوخت،
                                          روی اون برکه ی آروم یه حبابه یه حبابه
                                                                                      مثل یک جام شرابه

نمی دونی و به جز من دگری هم نمی دونه ،

                                               که یه دنیا توی اون چشم سیاهه

هرکی گفته ، هرکی می گه ،

                                              همه حرفه تو رو می خواد بفریبه

(جز دل من که پر از عشق و جنونه)2 حرف اون چشم سیاهو
                                                دل دیگه نمی دونه چشم دیگه نمی خونه
جز دل من که پر از عشق و جنونه حرف اون چشم سیاهو
                                                 دل دیگه نمی دونه چشم دیگه نمی خونه

نمی دونی، نمی دونی وقتی چشمات پر خوابه،
                                              به چه رنگه، به چه حاله
                                                                                      مثل یک جام شرابه

پی نوشت:اصل آهنگ رو در ۵۰ سال موسیقی ایران پیدا می کنید و اما شناسنامه اثر اصلی:

خواننده: عبدالعلی وزیری
نوازنده ی تار: عبدلعلی وزیری
آهنگ: علینقی وزیری
دستگاه :دشتی
شعر: هما میرافشار

ایران کهن

ایران کهن

ای خشم به جان تاخته، توفان شرر شو
                                         اى بغض گل انداخته، فرياد خطر شو

اى روى برافروخته, خود پرچم ره باش
                                         اى مشت برافراخته, افراخته ترشو

اى حافظ جان وطن، از خانه برون آى
                                         از خانه برون چيست كه از خويش به در شو

گر شعله فرو ريزد، بشتاب و مينديش
                                         ور تيغ فرو بارد، اى سينه سپر شو

خاك پدران است كه دست دگران است
                                         هان اى پسرم، خانه نگهدار پدر شو

ديوارِ مصيبت كده ى حوصله بشكن
                                         شرم آيدم از اين همه صبر تو، ظفر شو

تا خود جگر روبهكان را بدرانى
                                         چون شير درين بيشه سراپاى،جگر شو

مسپار وطن را به قضا و قدر اى دوست
                                         خود بر سر آن، تن به قضا داده، قدر شو

فرياد به فرياد بيفزاى، كه وقت است
                                         در يك نفس تازه اثرهاست، اثر شو

ايرانىِ آزاده! جهان چشم به راه است
                                         ايران كهن در خطر افتاده، خبر شو

مشتى خس و خارند، به يك شعله بسوزان
                                         بر ظلمت اين شام سيه فام، سحر شو

 شعر: فریدون مشیری- نام آهنگ:خس و خاشاک- خواننده:شهرام ناظری

منو تنها نزار

منو تنها نزار

رو قلبم پا نزار

به ديدن دلم فقط بيا يه بار

خودم قربونيتم

يار جون جونيتم

ميون عاشقا منو نزار کنار

من اولين و آخرين خريدار اداتم

هنوزم عاشق لحظه ديدار چشاتم

راضی نشو به مردن غرورم

به يادتم اگرچه از تو دورم!

خدا در روح ما زمزمه میکند اما...

خدا در روح ما زمزمه میکند اما...

روزی مردی ثروتمند در اتومبیل جدید و گران قیمت خود با سرعت فراوان از خیابان کم          رفت و آمدی می گذشت.
ناگهان از بین دو اتومبیل پارک شده در کنار خیابان یک پسر بچه پاره آجری به سمت               او پرتاب کرد.پاره آجر به اتومبیل او برخورد کرد .
مرد پایش را روی ترمز گذاشت و سریع پیاده شد و دید که اتومبیلش صدمه زیادی              دیده است. به طرف پسرک رفت تا او را به سختی تنبیه کند.
پسرک گریان با تلاش فراوان بالاخره توانست توجه مرد را به سمت پیاده رو، جایی               که برادر فلجش از روی صندلی چرخدار به زمین افتاده بود جلب کند.
پسرک گفت:"اینجا خیابان خلوتی است و به ندرت کسی از آن عبور می کند.                       

هر چه منتظر ایستادم و از رانندگان کمک خواستم کسی توجه نکرد.                            

برادر بزرگم از روی صندلی چرخدارش به زمین افتاده و من زور کافی                                برای بلند کردنش ندارم.
"برای اینکه شما را متوقف کتم ناچار شدم از این پاره آجر استفاده کنم ".
مرد متاثر شد و به فکر فرو رفت... برادر پسرک را روی صندلی اش نشاند،                        سوار ماشینش شد و به راه افتاد...

در زندگی چنان با سرعت حرکت نکنید که دیگران مجبور شوند برای جلب توجه                  شما پاره آجر به طرفتان پرتاب کنند!
خدا در روح ما زمزمه می کند و با قلب ما حرف می زند.
اما بعضی اوقات زمانی که ما وقت نداریم گوش کنیم،                                                          او مجبور می شود پاره آجری به سمت ما پرتاب کند.

از خودمونی

شهرام ناظری و مرحوم پرویز مشکاتیان

 پـایــیــــــــــــــز

آسمانش را گرفته تنگ در آغوش
ابر با آن پوستین سرد نمناکش
باغ بی برگی
روز و شب تنهاست ؛
با سکوت پاک غمناکش

ساز او باران ؛ سرودش باد
جامـه اش شولای عریـانی ست
ور جز اینش جامه ای باید؛
بافته بس شعله ی زر تار پودش باد
گو بروید یا نروید ؛ هر چه در هر جا که خواهد یا نمیخواهد
باغبان و رهگذاری نیست
باغ نومیدان ؛
چشم در راه بهاری نیست

گر زچشمش پرتو گرمی نمی تابد
ور به رویش برگ لبخندی نمی روید
باغ بی برگی که می گویدکه زیبا نیست ؟!
داستان از میوه های سر به گردون سای اینک خفته در تابوت پست خاک می گوید 

باغ بی برگی
خنده اش خونی ست اشک آمیز
جاودان بر اسب یال افشان زردش می چمد در آن
پادشاه فصل ها پاییز 

                                                                          شعر:مهدی اخوان ثالث

                                                                  آهنگساز و تنظیم:پرویز مشکاتیان

                                                                               آواز:شهرام ناظری

                                                                                اجرا گروه عارف

این یکی از کارهای آخر استاد ناظری و استاد مشکاتیان بود............

کدمو سوار میکنی؟

 

يك شركت بزرگ قصد استخدام تنها يك نفر را داشت. بدين منظور آزموني برگزار كرد كه تنها يك پرسش داشت. پرسش اين بود :
شما در يك شب طوفاني سرد در حال رانندگي از خياباني هستيد. از جلوي يك ايستگاه اتوبوس در حال عبور كردن هستيد. سه نفر داخل ايستگاه منتظر اتوبوس هستند. يك پيرزن كه در حال مرگ است. يك پزشك كه قبلاً جان شما را نجات داده است. يك خانم/آقا كه در روياهايتان خيال ازدواج با او را داريد. شما مي‌توانيد تنها يكي از اين سه نفر را براي سوار نمودن بر گزينيد. كداميك را انتخاب خواهيد كرد؟ دليل خود را بطور كامل شرح دهيد :

پيش از اينكه ادامه حكايت را بخوانيد شما نيز كمي فكر كنيد ....

..........

..........

........

.......

......

.....

.....

...

..

قاعدتاً اين آزمون نمي‌تواند نوعي تست شخصيت باشد زيرا هر پاسخي دليل خاص خودش را دارد.
پيرزن در حال مرگ است، شما بايد ابتدا او را نجات دهيد. هر چند او خيلي پير است و به هر حال خواهد مرد.
شما بايد پزشك را سوار كنيد. زيرا قبلاً او جان شما را نجات داده و اين فرصتي است كه مي‌توانيد جبران كنيد. اما شايد هم بتوانيد بعداً جبران كنيد.
شما بايد شخص مورد علاقه‌تان را سوار كنيد زيرا اگر اين فرصت را از دست دهيد ممكن است هرگز قادر نباشيد مثل او را پيدا كنيد.

از دويست نفري كه در اين آزمون شركت كردند، تنها شخصي كه استخدام شد دليلي براي پاسخ خود نداد. او نوشته بود :
سوئيچ ماشين را به پزشك مي‌دهم تا پيرزن را به بيمارستان برساند و خودم به همراه همسر روياهايم متحمل طوفان شده و منتظر اتوبوس مي‌مانيم.

پاسخي زيبا و سرشار از متانتي كه ارائه شد گوياي بهترين پاسخ است و مسلما همه مي‌پذيرند كه پاسخ فوق بهترين پاسخ است، اما هيچكس در ابتدا به اين پاسخ فكر نمي‌كند. چرا؟
زيرا ما هرگز نمي‌خواهيم داشته‌ها و مزيت‌هاي خودمان را (ماشين) (قدرت) (موقعيت) از دست بدهيم. اگر قادر باشيم خودخواهي‌ها، محدوديت ها و مزيت‌هاي خود را از خود دور كرده يا ببخشيم گاهي اوقات مي‌توانيم چيزهاي بهتري بدست بياوريم.
((از وب خودمونی))

عشق

عاقلان نقطه ی پرگـــــــار وجودند     ولی عشق داند که در این دایره سرگردانند

*************

عاشقی پیداست از زاری دل          نیست بیماری چو بیماری دل

*************

علت عاشق ز علتها جداست         عشق اسطرلاب اسرار خداست

*************

عشق آن باشد که حیرانت کند        بی نیاز از کفر و ایمانت کند                          

    دارم هـــــــــــــــــــــــوای عاشقـــــــــــــــــــــــــــــــــــی

 

 

اون روزا ما دلی داشتیم

اون روزا ما دلی داشتیم

واسه بردن جونی داشتیم  

واسه مردن کسی بودیم     

کاری داشتیم           

پاییز و بهاری داشتیم    

تو سرا ما سری داشتیم

عشقی و دلبری داشتیم

کسی آمد که حرف عشق را با ما زد  

دل ترسوی ما هم دل به دریا زد

به یک دریای توفانی      

دل ما رفته مهمانی    

چه دور ساحلش

از دور پیدا نیست 

یک عمری راه و در قدرت ما نیست  

باید پارو نزد وا داد

باید دل رو به دریا داد  

خودش میبردت هرجا دلش خواست

به هرجا برد بدون ساحل همونجاست  

به امیدی که ساحل داره این دریا

به امیدی که آروم میشه تا فردا     

به امیدی که این دریا فقط شاه ماهی داره

به عشقی که نمیبینی شباشو بی ستاره    

دل ما رفته مهمانی

به یک دریای طوفانی 

باید پارو نزد وا داد  

باید دل رو به دریا داد

خودش میبردت هرجا دلش خواست

به هرجا برد بدون ساحل همونجاست

                                                                                                        مسعود فردمنش

می خواهم برایت بنویسم.

می خواهم برایت بنویسم.

اما مانده ام که از چه چیز و از چه کسی بنویسم؟
 
از تو که بی رحمانه مرا تنها گذاشتی یا از خودم که

 چون تک درختی در کویر خشک،مجبور به زیستن هستم
 
از تو بنویسم که قلبت از سنگ بود یا از خودم که شیشه ای

 بی حفاظ بودم؟ از چه بنویسم؟
 
از دلم که شکستی، یا از نگاه غریبه ات که با نگاهم آشنا شد؟
 
ابتدا رام شد، آشنا شد و سپس رشته مهر گسست و رفت و ناپیدا شد.
 
از چه بنویسم؟

از قلبی که مرا نخواست یا قبلی که تو را خواست؟
 

شاید هم اگر در دادگاه عشق محاکمه بشویم،

دادستان تو را مقصر نداند و بر زود باوری قلب من

که تو را بی ریا و مهربان انگاشت اتهام بزند.
 
شاید از اینکه زود دل بسته شدم و از همه ی وابستگی ها بریدم

 تا تو را داشته باشم به نوعی گناهکار شناخته می شوم.

نه!نه! شاید هم گناه را به گردن چشمان تو بگذارند که هیچ وقت مرا ندید،

یا ندیده گرفت چون از انتخابش پشیمان شده بود. عشقم را حلال کردم تا جان تو را آزاد کنم.
 
که شاید دوری موجب دوستی بیشترمان بشود و تو معنای ((دوست داشتن))را درک کنی...

امّا هیهات.... که تو آن را در قلبت حس نکردی و معنایش را ندانستی...

از من بریدی و از این آشیان پریدی...

مطرب مهتاب رو

مطــرب مهتــــاب رو آنچــه شنيــــدي بگــــــو
ما همگــان محـرميــم آنچــه بديـــدي بگــــــو
اي شــه و سلطــان ما اي طربستــــان مــــا
در حـــرم جــــان مـا بر چــه رسيـدي بگــــــو
نرگــس خـمـــــار او اي كه خـــــدا يـــــــــار او
دوش ز گلــــزار او هر چــــه بچيــــدي بگـــــو
اي شده ازدست من چون دل سرمست من
اي همـه را ديــده تــو آنچــــه گزيــدي بگـــــو
مــي به قــدح ريختــي فتنـــه بر انگيختــــي
كــــوي خرابــات را تــو چــه كليـــــدي بگـــــو

                                                                     ما همگان محرمیم آنچه بدیدی بگو

مورچه و زنبور

مورچه و زنبور

زنبوری در حال پرواز، مورچه ای را روی زمین دید. مورچه دانه گندم بزرگی را به سختی به لانه اش می برد. زنبور، کنار او روی زمین نشست و مسخره کنان گفت: « ای مورچه بیچاره! این چه کار سختی است که می کنی؟ من پرواز می کنم و به آسانی به هر جا که می خواهم می روم و می توانم آدمها و حیوانات را نیش بزنم و هر غذائی هم که دلم بخواهد می خورم. » مورچه جوابی به زنبور نداد و با زحمت و عرق ریزان، دانه را به لانه اش رساند. روز بعد، مورچه از جلوی یک دکان قصابی می گذشت. ناگهان همان زنبور را دید که وزوزکنان روی تکه ای گوشت نشست و شروع به خوردن گوشت کرد و در همان حال به مورچه نیم نگاهی کرد و گفت: « ای مورچه بدبخت! ببین من چه آسان غذای لذیذ می خورم. » در همین هنگام مرد قصاب متوجه زنبور شد و با لبه کارد، بر کمر زنبور زد و زنبور، زخمی و نیمه جان بر زمین افتاد. مورچه فورا جلو رفت و پای زنبور را گرفت تا او را به لانه اش ببرد و بخورد. زنبور با آه و ناله از مورچه پرسید: « مرا به کجا می بری؟ ». مورچه با خونسردی پاسخ داد: « هر طمعکار مغرور و خودخواهی که هر کار می خواهد می کند و هر جا می خواهد می رود و می نشیند، سرانجام به جائی می رود که نمی خواهد. »

 

ای دوست قبولم کن و جانم بستان

ای دوست قبولم کن و جانم بستان     مستم کن وز هر دو جهانم بستان

با هر چــه دلــم قرار گیــرد بی تــــو      آتش به من انـدر زن و آنم بستــان

                                     

                                                                                ابوسعید ابوالخیر

اگرداری مگو و اگر نداری دروغ مگو

الهی .گفتی مکن و برآن داشتی. و فرمودی بکن و نگذاشتی!

الهی. اگر از دوستانم.حجاب بردار و اگر مهمانم مهمان را نیکودار.

الهی . اگر کار به گفتار است.بر سر گویندگان تاجم و اگر به کردار است به موری محتاجم.

آن که دارد می پوشدو آن که ندارد می خروشد و می فروشد.

اگرداری مگو و اگر نداری دروغ مگو.

تا تو بر جان و مال می لرزی .حقا که به دو جو نمی ارزی.

اگر می دانی که می داند .پشیمان شو و اگر چنین دانی که نمی داند.مسلمان شو.

طالب دنیا رنجور. طالب عقبی مزدور و طالب مولی مسرور.

 پر آب دو دیده و پر آتش جگرم   *   پر باد دو دستم و پر از خاک سرم 

                                                                                       خواجه عبدالله انصاری

 

 

پرویز مشکاتیان

 

 

 

پرویز مشکاتیان کار هنری خود را در شش سالگی با پدرش، مرحوم حسن مشکاتیان که استاد سنتورنوازی و آشنا با ویولن و سه‌تار بود، آغاز کرد. وی با ادامهٔ آموختن موسیقی در طول تحصیل، در سال ۱۳۵۳ وارد دانشکده هنرهای زیبا در دانشگاه تهران شد.

مشکاتیان، ردیف میرزا عبدالله را نزد استاد نورعلی برومند و دکتر داریوش صفوت و مبانی موسیقی ایرانی را نزد اساتیدی چون دکتر محمدتقی مسعودیه، عبدالله دوامی، سعید هرمزی و یوسف فروتن فراگرفت. او کار سنتورنوازی خود را به شیوهٔ رسمی در مرکز حفظ و اشاعه موسیقی آغاز کرد و در این زمینه بسیار موفق کار کرد و کارهای بزرگ فراوانی را در زمینهٔ آهنگسازی وسنتورنوازی به ویژه تکنوازی انجام داد. وی در آزمون موسیقی باربد که به ابتکار استاد نورعلی برومند برگزار می‌شد، به همراه پشنگ کامکار مشترکاً جایگاه نخست را به دست آورد.

او همچنین در فستیوال جهانی موسیقی تحت عنوان (روح زمین) در کشور انگلستان شرکت کرد و مقام نخست را بدست آورد.

استاد پرویز مشکاتیان در تاریخ ۳۰ شهریور سال ۱۳۸۸ در منزلش در تهران و در سن ۵۴ سالگی بر اثر ایست قلبی دار فانی را وداع گفت.

همچنین مراسم تشییع پیکر پرویز مشکاتیان در زادگاهش نیشابور از مقابل اداره فرهنگ و ارشاد نیشابور و با حضور جمعیتی بالغ بر ۱۰ هزار نفر برگزار گردید . در این مراسم هنرمندانی همچون حسین علیزاده، محمدرضا درویشی، خانواده استاد بزرگ آواز ایران جناب شجریان، کیوان ساکت و اهالی عرصه موسیقی حضور داشتند.گروهی از دانشجویان به نشانه عزا تعدادی از سازهای خود را کفن‌پوش کرده‌بودند همچنین گروه موزیک شهر نیشابور در طول مراسم تشییع مارش عزا اجرا می‌کرد. پیکر پرویز مشکاتیان پس از مراسم تشییع و خواندن نماز در مسجد جامع‌ نیشابور، در محوطه بیرونی باغ عطار و در جوار مقبره عطار نیشابوری به خاک سپرده شد

روحش شــــــاد و یادش زنـــــده

هرچه به زبان آید روزی به زیان آید

درویش کوچه های سلوکم کشکول چشم مرا یک سکه نگاه تو کافیست "

درویش آب درچاه دارد نان در غیب.نه پندار در سر دارد و نه زر در جیب 

درویشم و از هر دو جهان آزادم

جوینده گوینده است و یابنده خاموش

هر چه به زبان آید روزی به زیان آید

درویشی پنهان باید.چو پیدا شد برهان باید

الهی اگر ابلیس آدم را بد آموزی کرد.گندم آدم را روزی کرد

                                                                            یا هوو

 

شک وشکاکی

شک ...

مردی صبح از خواب بیدار شد و دید تبرش ناپدید شده . شک کرد که همسایه اش آن را دزدیده باشد ، برای همین ، تمام روز او را زیر نظر گرفت .

متوجه شد که همسایه اش در دزدی مهارت دارد ، مثل یک دزد راه می رود ، مثل دزدی که می خواهد چیزی را پنهان کند ، پچ پچ می کند . آن قدر از شکش مطمئن شد که تصمیم گرفت به خانه برگردد ، لباسش را عوض کند ، و نزد قاضی برود و شکایت کند .

اما همین که وارد خانه شد ، تبرش را پیدا کرد . زنش آن را جابه جا کرده بود . مرد دوباره از خانه بیرون رفت و دوباره همسایه اش را زیر نظر گرفت ، و در یافت که او مثل یک آدم شریف راه می رود ، حرف می زند ، و رفتار می کند .

تنها نشسته ایم

چون بوم بر خرابه دنیا نشسته ایم
اهل زمانه را به تماشا نشسته ایم
بر این سرای ماتم و در این دیار رنج
بیخود امید بسته و بیجا نشسته ایم
ما را غم خزان و نشاط بهار نیست
آسوده همچو خار به صحرا نشسته ایم
گر دست ما ز دامن مقصود کوته است
از پا فتاده ایم نه از پا نشسته ایم
تا هیچ منتظر نگذاریم مرگ را
ما رخت خویش بسته مهیا نشسته ایم
یکدم ز موج حادثه ایمن نبوده ایم
چون ساحلیم و بر لب دریا نشسته ایم
از عمر جز ملال ندیدم و همچنان
چشم امید بسته به فردا نشسته ایم
آتش به جان و خنده به لب در بساط دهر
چون شمع نیم مرده چه زیبا نشسته ایم
ای گل بر این نوای غم انگیز ما ببخش
کز عالمی بریده و تنها نشسته ایم
تا همچو ماهتاب بیایی به بام قصر
مانند سایه در دل شب ها نشسته ایم
تا با هزار ناز کنی یک نظر به ما
ما یکدل و هزار تمنا نشسته ایم
چون مرغ پر شکسته فریدون به کنج غم
سر زیر پر کشیده و شکیبا نشسته ایم
 
فریدون مشیری

نــــــالد به حـــال زار من امشب ســـه تـــار مــــــن

ساز خاموش

 

ای ساز من ،نغمه ی خاموشی چرا سر داده ای مگر نمی دانی که در این در ماندگی بجز تو همراز و هم زبانی ندارم.اینهمه شور و غوغا را اگر تو خاموش باشی چگونه در سینه نگاه دارم و زنده باشم .!

آرزو ها و عشقها وآزردگیها و ناله های پنهان مرا تو میدانی و به زبانی که همه را بگوید و هیچ نگوید بگوش صاحبدلان میرسانی و یار و غمخوار میجویی .این آتش سوزان را تو از دریچه اخلاص خاطر من آزاد میکنی .

اگر قلم را بشکنی و این مضراب را از من بگیری خون اینهمه عشق پنهان و ناله های زندانی به گردن تو خواهد بود.این چند روزه را هم با من بساز و تحمل کن و بگذارنسیم آه وناله من تارهای تو را به آواز بیاورند بگذار از مضراب قلم بر تو ساز فکربنوازم و رازهای نهفته و خواهشهای نگفتنی و آرزوهای نشدنی را از زبان مرموز تو فریاد و فغان آورم .

ای قلم ،ای مضراب،ساز فکر و قلب من ، خدا نکند تو از رفتن بمانی . خدا نکند این ساز تو را از همراهی و هم زبانی جواب گوید .ای ساز و ای مضراب من خدا نخواهد مرا در این تنگنا به تنهایی و خاموشی بسپارید و به وحشت و غم سکوت وا بگذارید.

آرزو دارم وقتی رود اشک من به دریای نیستی فرو رفت باز مدتها آن سبزی و صفا باقی بماند و دلمردگان را زنده و سر خوش کند .ای قلم ،تو عشق و امید و شور و شوق هستی، اگر از دست بروی که فکر مرا بنوازش در آورد که از خاموشی و بینوایی بستوهم .ای ساز من ، ای کلک فرسوده ، محض خدا با هم بسازید و نگذارید پیش از مردن بمیرم ...!

نــــــالد به حـــال زار من امشب ســـه تـــار مــــــن

به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم

به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم		بیا کز چشم بیمارت هزاران درد برچینم
الا ای همنشین دل که یارانت برفت از یاد		مرا روزی مباد آن دم که بی یاد تو بنشینم
جهان پیر است و بی‌بنیاد از این فرهادکش فریاد		که کرد افسون و نیرنگش ملول از جان شیرینم
ز تاب آتش دوری شدم غرق عرق چون گل		بیار ای باد شبگیری نسیمی زان عرق چینم
جهان فانی و باقی فدای شاهد و ساقی		که سلطانی عالم را طفیل عشق می‌بینم
اگر بر جای من غیری گزیند دوست حاکم اوست		حرامم باد اگر من جان به جای دوست بگزینم
صباح الخیر زد بلبل کجایی ساقیا برخیز		که غوغا می‌کند در سر خیال خواب دوشینم
شب رحلت هم از بستر روم در قصر حورالعین		اگر در وقت جان دادن تو باشی شمع بالینم
حدیث آرزومندی که در این نامه ثبت افتاد		همانا بی‌غلط باشد که حافظ داد تلقینم

درد تنهایی

  جام عشق

دگر از درد تنهایی به جانم یار می باید	دگر تلخ است کامم شربت دیدار می باید
ز جام عشق او مستم دگر پندم مده ناصح	نصیحت گوش کردن را دل هشیار می باید
مرا امید بهبودی نماندست ای خوش آن روزی	که می گفتم علاج این دل بیمار می باید
بهایی بارها ورزید عشق، اما جنونش را	نمی بایست زنجیری، ولی این بار می باید

                                                                                                           شیخ بهایی

درکیش عشق

در کیش عشق آتش به جانم افکند شوق لقای دیدار	از دست رفت صبرم ای ناقه پای بردار
ای ساربان خدا را پیوسته متصل ساز	ایوار را به شبگیر شبگیر را به ایوار
در کیش عشق بازان راحت روا نباشد	ای دیده اشک می ریز ای سینه باش افکار
هر سنگ و خار این راه سنجاب دان و قاقم	راه زیارت است این، نه راه گشت بازار
باز ایران محرم شرط است آنکه باشد	غسل زیارت ما از اشک چشم خونبار
ما عاشقان مستیم سر را از پا ندانیم	این نکته ها بگیرید بر مردمان هشیار
در راه عشق اگر سر بر جای پا نهادیم	بر ما مگیر نکته ما را ز دست مگذار
در فال ما نیاید جز عاشقی و مستی	در کار ما بهایی کرد استخاره صد بار

                                                                                                             شیخ بهایی

رییییییییییییییییییییییییییییییا

نه از آشنایان وفا دیده ام

                                نه در باده نوشان صفا دیده ام ...

ز نامردمی ها نرنجد دلم  ....

                                 که از چشم خود هم خطا دیده ام

به خاکستر دل نگیرد شرار

                                من از بر ق چشمی بلا دیده ام

وفای تو را نازم ای اشک غم

                                که در دیده عمری تو را دیده ام

دگر مسجدم خانه توبه نیست       

                                که در اشک زاهد ریا دیده ام ...

نه سودای نام و نه پروای ننگ

                                از این خرقه پوشان چها دیده ام

طبیبا! مکن منعم از جام می

                                که درد درون را دوا دیده ام ....

حریم خدا شد چه شبها دلم،

                                که خود را زعالم جدا دیده ام ....

از آن رو نریزد سرشکم زچشم           

                                که در قطره هایش خدا دیده ام

برو صاف شو تا خدا بین شوی

                                ببین من خدا را کجا دیده ام   .... !

                                                                          یا حق

حیرانی

روز وصل دوستداران یادباد

یادباد آن روز گاران یاد باد

گر چه یاران فارغ اند از حال من

از من ایشان را هزاران یادباد 

 خرم آن روز کزین منزل ویران بروم

راحت جان طلبم وز پی جانان بروم

گر چه دانم که به جایی نبرد راه غریب

من به بوی سر آن زلف پرشان بروم

*****************************

      (( حـيـــــــــــــــرانــــــــــــی ))

من مست جام باقي ام

دارم هواي عاشقي

حيران روي ساقي ام

دارم هواي عاشقي

اي جان و اي جانان من

دارم هواي عاشقي

اي وصل و اي هجران من

دارم هواي عاشقي

جان در بر جانانه شد

دل بر سر پيمانه شد

تن ساكن ميخانه شد

دارم هواي عاشقي

گه نور و گه نار آمدم

گه گل گهي خوار آمدم

گه مست و هوشيار آمدم

دارم هواي عاشقي

اي شاه درويشت منم

بيگانه و خويشت منم

ديوانه ي رويت منم

آشفته ي مويت منم

سرگشته ي كويت منم

دارم هواي عاشقي

اي جان و اي جانان من

دارم هواي عاشقي

                                                               

اي وصـل و اي هجــران من           

                            دارم هــواي عاشــــقي 

((ابوسعيد ابوالخير))

 

عاشق و عاشق( نه عاشق و معشوق)

(حميد مصدق )

" تو به من خنديدي و نمي دانستي

من به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديدم
باغبان از پي من تند دويد
سيب را دست تو ديد
غضب آلود به من كرد نگاه
سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك
و تو رفتي و هنوز،
سالهاست كه در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تكرار كنان مي دهد آزارم
و من انديشه كنان غرق در اين پندارم
كه چرا باغچه كوچك ما سيب نداشت

(فروغ فرخ زاد )
من به تو خنديدم

چون كه مي دانستم
تو به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديدي
پدرم از پي تو تند دويد
و نمي دانستي باغبان باغچه همسايه
پدر پير من است
من به تو خنديدم
تا كه با خنده خود پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم
بغض چشمان تو ليك لرزه انداخت به دستان من و
سيب دندان زده از دست من افتاد به خاك
دل من گفت: برو
چون نمي خواست به خاطر بسپارد گريه تلخ تو را
و من رفتم و هنوز سالهاست كه در ذهن من آرام آرام
حيرت و بغض تو تكرار كنان
مي دهد آزارم
و من انديشه كنان غرق در اين پندارم
كه چه مي شد اگر باغچه خانه ما سيب نداشت"

 

                                               یاحق

افتان و خیزان

افتان و خیزان

 

در کوی تو مستانه

     می‌افتم و می‌خیزم

           دلداده و دیوانه

                   می‌افتم و می‌خیزم

 من مست و پریشانم

    می نالم و می مویم

            مدهوش ز پیمانه

                   می‌افتم و می‌خیزم

 تا آنکه تو را یابم

    می‌گردم و می‌جویم

             پس بر در آن خانه

                   می‌افتم و می‌خیزم

 چو شمع شب عاشق

    می سوزم و می گریم

          از عشق چو پروانه

                   می‌افتم و می‌خیزم

 گر دست دهد روزی

    تا خاک رهت گردم

         در پای تو جانانه

                   می‌افتم و می‌خیزم

 گفتی که ز جان برخیز

    در ملک عدم بنشین

        زینروست که مستانه

                   می‌افتم و می‌خیزم

 من مست قدح نوشم

    از چشم تو مدهوشم

            سلانه به سلانه

                   می‌افتم و می‌خیزم

 دیوانه رویت من

    چون گردن به کویت من

                ای دلبر فرزانه

                   می‌افتم و

باز آی و گرنه می

    هستی ز کفم گیرد

          اینسان که به میخانه

                   می‌افتم و می‌خیزم

                                                                                      حمید مصدق

برخی از ساز های ایران و تصویری از زنده یاد علی اصغر بهاری

سه تار                       تار         سه تار.تن تار(سه تار و تنبور).تنبور          کمانچه

سنتور                   ..و..و..و..وتنبک و دف           رباب                  عود یابربط

قانون                               نی                  دهل                زنده یادعلی اصغر بهاری

 

جنگلهای گرگان

منظره ای در راه پنج افرا نهــارخـــــوران گــرگـــــان

سخن بزرگان

هر كس كه ترا شناخت جان را چه كند     فرزند و عیال و خانمان را چه كند
دیوانه كنی هر دو جهانش بخشی           دیوانه تو هر دو جهان را چه كند

خواجه عبدالله انصاری 

***************

اسرار ازل را نه تو دانی و نه من

وین حرف معما نه تو خوانی ونه من

هست از پس پرده گفتگوی من و تو

چون پرده برافتد نه تو مانی و نه من

                                                                       خیام

************

ترجیح می دهم طوری زندگی کنم که گویی خدا هست و وقتی مُردم بفهمم که نیست ،، تااینکه طوری زندگی کنم که انگار خدا نیست و وقتی مُردم بفهمم که هست.

                                                                                    آلبر کامو