X
تبلیغات
پیدای بی پیدا - درویش حقیقی مولا علی

پیدای بی پیدا

شعر و عرفان .اجتماعی و هرچه میخواهد دل تنگت

درویش حقیقی مولا علی

بزرگان عرفان و ادب ایران از زبان مرحوم صغیر اصفهانی :

هست عرفان و ادب ملکی که در آن مولوی
بـر فــراز  تخـت  عزت  پادشـاهی  میکند

 
سعدیش باشـد  وزیر و  در امور مملکت
فکر و تدبیر از طریق خیر خواهی میکند

  
با سری پر شور فردوسی سپهسالار ملک
تیغ بر کف  حفظ  کشور از تباهی  میکند

 
خود نظامی مجلس آرائی ست در این بارگاه
بزم  را  خوانگستری  از مرغ و ماهی میکند

 
بر  فراز  بام  حافظ  رونق  این ملک  را
مـسئـلت  دائـم ز  درگـاه  الـهـی  میکـند

 
دیگران گلهای رنگارنگ باغند و صغیر
در زمین  سبز این  بستان  گیاهی  میکند
 

 

مرحوم استاد صغیر اصفهانی

روزگاری شد که مدح حضرت مولاست کارم         کارم این است و خوش است الحمدلله روزگارم
روزگاری بهتر از این چیست کاندر روزگاران          چون نمانم من بماند مدح مـــــولا یادگـــــــــارم
مزرع هر دل که در آن هست تخم مهر حیدر        من ز جوی طبـع در آن پاک مزرع آبیـــــــــــــارم

این شنیدستی که در لیلة الاســــری پیمبر         اشتران را دید من خود اشتری از آن قطــــــارم
ورنداری باور و حجت همی خواهی نظر کن         بر کتاب مــدح او در دست من کاین است بارم
تا علـی را مدح گویم تا گــدای کــوی اویـــم         راستی ازسلطنت بااین که عورم هست عارم

افتخار دیگران گر هست جاه و مال و منصب         من غلام حیــــدرم این بس بدوران افتخـــــارم
آنچنان مستـم ز جام ساقی کوثر که دانــم          نفخه ی صور قیامت هم نسازد هوشیــــــارم
بنده ی عشق ویم گو تا بدانند اهل عالـم         خم شدن اینجانمیشاید که من اشترســـوارم  

فاش ازعشقش اناالحق گویم ودردعوی خود        پــایـــدارم ور بیفتــــــد کــــار بر بـــــــالای دارم
من به دنبال وی اینجا آمدم افتان و خیــــــزان       ورنه هرگز اندر این عالــم نیفتـــادی گـــــــذارم
ازدل خود هرچه میپرسم ز رسم و راه و آئیـن       گوید اینها چیست من از عشق حیدر بیقرارم

گر زسودای علی سازم جنون خویش ظاهر          می کنند این عاقلان مانند طفلان سنگسارم
آنکه می خواند مرا غالی قصــــور خود نــداند         هرچه خواهد گو بگو من عاشق شیـدای یارم
با علـی باشد همه کار خدا من کار خــــود را         گر گذارم با علـی باشد چه نقصانی به کــارم

یا علی ای مظهر ذات و صفات حی بیچـــون          خود تو دانی پای تا سر بنده عجز و انکسـارم
گر مرا بر آستان خوانی زهی بخت سعیـدم         ور مـــــرا از در برانــــی وای بر حــال فکـــــــارم
گربه دوزخ میفرستی خود تویی مولا ومیـرم         ور بجنت میبری هستی تو صاحب اختیـــــارم

پادشاها من صغیر مستمندم کز دو عالــــــم         گشته ام مستغنی و بر حضـرتت امیــــــدوارم
هرچه هستم ازتوهستم درنگرازچشم لطفم        یعنــی آور از میان بحر محنــت بر کنــــــــــــارم

+ نوشته شده در  دوشنبه چهارم آبان 1388ساعت 2:25 بعد از ظهر  توسط مجید   |